Di Stéfano: Alfredo Di Stéfano – legenda futbolu

0

Alfredo Di Stéfano (urodzony 4 lipca 1926 roku) był legendarnym argentyńskim piłkarzem i trenerem, powszechnie uznawanym za jednego z najwybitniejszych zawodników w historii futbolu. Na dzień dzisiejszy, licząc od daty urodzenia 4 lipca 1926 roku, Alfredo Di Stéfano miałby 97 lat. Jego kariera nabrała globalnego rozgłosu dzięki transferowi do Realu Madryt, z którym wygrał pięć Pucharów Europy z rzędu, zdobywając w każdym z finałów bramkę. Jego wszechstronność i wpływ na grę sprawiły, że jest ikoną nie tylko Realu Madryt, ale całego światowego futbolu.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 97 lat (na dzień dzisiejszy, licząc od 4 lipca 1926)
• Żona/Mąż: Brak informacji w tekście
• Dzieci: Brak informacji w tekście
• Zawód: Piłkarz, Trener
• Główne osiągnięcie: Pięciokrotny triumf w Pucharze Europy z Realem Madryt (1956-1960)

Alfredo Di Stéfano – Ikona Futbolu

Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé, urodzony 4 lipca 1926 roku w dzielnicy Barracas w Buenos Aires, to postać, która na zawsze zapisała się w annałach światowej piłki nożnej. Mierzący 1,78 m wzrostu, Di Stéfano był zawodnikiem o niezwykłej wszechstronności. Choć nominalnie występował jako napastnik, w trakcie swojej błyskotliwej kariery pełnił również rolę pomocnika, a jego unikalne umiejętności pozwoliły mu nawet na jednorazowy występ w bramce w meczu ligi argentyńskiej w 1949 roku. Ze względu na swoją szybkość, zwinność oraz charakterystyczny kolor włosów, zyskał niezapomniany przydomek „Saeta Rubia”, co w tłumaczeniu oznacza „Blond Strzała”. Jego status jako jednego z najlepszych piłkarzy w historii dyscypliny jest powszechnie uznawany, a dla wielu kibiców Realu Madryt – najwybitniejszego zawodnika, jaki kiedykolwiek reprezentował barwy „Królewskich”.

Rodzina i początki kariery

Alfredo Di Stéfano Laulhé pochodził z wielokulturowej rodziny. Jego ojciec, Alfredo Di Stéfano, był Argentyńczykiem włoskiego pochodzenia, a matka, Eulalia Laulhé Gilmont, posiadała korzenie francuskie i irlandzkie. Pasja do futbolu była w jego domu obecna od najmłodszych lat, zaszczepiona przez ojca, który sam był obrońcą River Plate. Niestety, ojciec Alfredo musiał przedwcześnie zakończyć swoją karierę piłkarską w 1912 roku z powodu poważnej kontuzji kolana. W 1940 roku rodzina Di Stéfano przeniosła się na wieś, gdzie młody Alfredo pracował wraz z ojcem i szlifował swoje umiejętności piłkarskie, grając z bratem Tulio w zespole Unión Progresista. Zanim trafił do profesjonalnych klubów, jego edukacja piłkarska odbywała się na ulicy, w oratoriach oraz w lokalnych drużynach sąsiedzkich, co hartowało jego talent i determinację.

Kariera klubowa w Ameryce Południowej

Początki w River Plate i okresy sukcesów

Karierę seniorską Alfredo Di Stéfano rozpoczął w 1945 roku, mając zaledwie 19 lat. Jego debiut w barwach River Plate, jednego z najbardziej utytułowanych klubów Argentyny, miał miejsce w meczu przeciwko Huracán. Początkowo, ze względu na ograniczoną liczbę szans na regularną grę w pierwszym zespole, w 1946 roku trafił na roczne wypożyczenie do Huracán. Tam w 25 meczach zdobył 10 bramek, pokazując swój ofensywny potencjał. Warto odnotować, że to właśnie w barwach Huracán Alfredo Di Stéfano zdobył najszybszego gola w historii ligi argentyńskiej, trafiając do siatki już w około 10. sekundzie meczu przeciwko… swojemu macierzystemu klubowi, River Plate. Po powrocie do River Plate w 1947 roku, Di Stéfano stał się kluczowym elementem legendarnego ataku zwanego „Maszyną”. Jego znakomita forma zaowocowała tytułem króla strzelców ligi z imponującym dorobkiem 27 trafień.

„El Dorado” w Kolumbii i „Ballet Azul”

W 1949 roku, w wyniku strajku piłkarzy w Argentynie, Alfredo Di Stéfano podjął decyzję o wyjeździe do Kolumbii. Tam dołączył do klubu Millonarios z Bogoty, który wówczas przeżywał swoją złotą erę. W Millonarios Alfredo Di Stéfano stał się centralną postacią słynnego „Ballet Azul” (Niebieskiego Baletu), zespołu który zachwycał stylem gry i zdobył trzy tytuły mistrzowskie w ciągu czterech lat. Jego wszechstronność objawiła się w niezwykły sposób 31 lipca 1949 roku, podczas derbowego meczu przeciwko Boca Juniors. Na kilka minut Di Stéfano zastąpił w bramce legendarnego Amadeo Carrizo i, co godne podkreślenia, zdołał zachować czyste konto, dowodząc swojej niezwykłej adaptacyjności.

Kariera w Realu Madryt i Espanyolu

Transferowy spór i narodziny potęgi

Przejście Alfredo Di Stéfano do Hiszpanii w 1953 roku było wydarzeniem, które wstrząsnęło światem futbolu. Stało się ono przedmiotem ogromnego skandalu i sporu między dwoma gigantami hiszpańskiej piłki – Realem Madryt a FC Barceloną. Ostatecznie, po burzliwych negocjacjach, Di Stéfano trafił do Madrytu, co na zawsze zmieniło układ sił w hiszpańskim futbolu i zapoczątkowało erę dominacji „Królewskich”. Jego obecność w zespole Realu Madryt była kluczowa dla budowy potęgi klubu na arenie międzynarodowej.

Dominacja w Pucharze Europy

Alfredo Di Stéfano jest jednym z niewielu piłkarzy w historii, którzy mogą poszczycić się udziałem we wszystkich pięciu zwycięskich finałach Pucharu Europy z rzędu, w latach 1956–1960. Obok Francisco Gento i José María Zárragi, jest on częścią elitarnego grona zawodników, którzy tworzyli historię Realu Madryt w tej prestiżowej rozgrywce. Jego niesamowita seria w finałach jest dowodem jego niezawodności i kluczowej roli w zespole – strzelał bramkę w każdym z tych pięciu zwycięskich meczów. Szczególnie pamiętny był finał Pucharu Europy w 1960 roku na Hampden Park, gdzie Real Madryt pokonał Eintracht Frankfurt 7:3, a sam Di Stéfano popisał się hat-trickiem, wpisując się na listę strzelców trzykrotnie.

Statystyki i schyłek kariery

W ciągu 11 lat gry dla „Królewskich” (1953–1964) Alfredo Di Stéfano zdobył imponującą liczbę 216 goli w 282 meczach ligowych. Jego dorobek bramkowy przez lata stanowił rekord klubu, który został pobity dopiero znacznie później przez takie legendy jak Raúl, Cristiano Ronaldo i Karim Benzema. Po porażce w finale Pucharu Europy z Interem Mediolan w 1964 roku, Di Stéfano opuścił szeregi Realu Madryt i przeniósł się do Espanyolu Barcelona, gdzie kontynuował swoją karierę. Profesjonalną przygodę z piłką zakończył w 1966 roku, w wieku 40 lat, pozostawiając po sobie niezatarty ślad w historii futbolu.

Kariera klubowa – Podsumowanie

Chronologiczny przegląd klubów

• River Plate (Argentyna): 1945-1946, 1947-1949
• Huracán (Argentyna): 1946
• Millonarios (Kolumbia): 1949-1953
• Real Madryt (Hiszpania): 1953-1964
• Espanyol Barcelona (Hiszpania): 1964-1966

Kariera międzynarodowa

Alfredo Di Stéfano posiada unikalną historię reprezentacyjną, która odzwierciedla burzliwe czasy, w jakich przyszło mu grać. Rozegrał mecze dla trzech różnych narodowych reprezentacji: Argentyny, Kolumbii oraz Hiszpanii. Swoje pierwsze sukcesy na arenie międzynarodowej odniósł z Argentyną, z którą w 1947 roku zdobył Copa América, rozgrywając łącznie 6 meczów. Następnie, w trakcie gry w lidze Dimayor, rozegrał 4 nieoficjalne mecze dla reprezentacji Kolumbii. Po otrzymaniu hiszpańskiego obywatelstwa, Di Stéfano reprezentował również Hiszpanię, dla której rozegrał 31 meczów. Mimo swojego wybitnego talentu i statusu jednego z najlepszych graczy w historii, Alfredo Di Stéfano nigdy nie wystąpił w turnieju finałowym Mistrzostw Świata. Los chciał, że w 1950 i 1954 roku Argentyna nie startowała w mundialu, w 1958 Hiszpania się nie zakwalifikowała, a w 1962 roku Di Stéfano doznał kontuzji tuż przed rozpoczęciem turnieju, co uniemożliwiło mu udział.

Nagrody i osiągnięcia

Alfredo Di Stéfano został dwukrotnie uhonorowany nagrodą Ballon d’Or dla najlepszego piłkarza Europy – pierwszy raz w 1957 roku, a drugi raz w 1959 roku. Jego wybitne osiągnięcia zostały docenione również w późniejszych latach. W listopadzie 2003 roku Hiszpańska Federacja Piłkarska wybrała go „Złotym Zawodnikiem”, uznając go najwybitniejszym piłkarzem ostatnich 50 lat w tym kraju. W prestiżowym głosowaniu magazynu „France Football” na Piłkarza Stulecia, Di Stéfano zajął wysokie czwarte miejsce, ustępując jedynie takim legendom jak Pelé, Maradona i Johan Cruyff. W 2004 roku Pelé umieścił go na liście FIFA 100, zestawiającej najwybitniejszych żyjących piłkarzy. Co więcej, brazylijski król futbolu we wrześniu 2009 roku stwierdził nawet, że Di Stéfano był najlepszym piłkarzem w historii. Alfredo Di Stéfano jest również jedynym piłkarzem w historii, który otrzymał nagrodę „Super Ballon d’Or” w 1989 roku, co jest dowodem jego wyjątkowego miejsca w historii futbolu.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia

• Ballon d’Or: 1957, 1959
• Złoty Zawodnik UEFA (Hiszpania): 2003
• 4. miejsce w plebiscycie Piłkarza Stulecia (France Football)
• FIFA 100 (lista Pelégo)
• Super Złota Piłka: 1989

Kariera trenerska

Po zakończeniu kariery zawodniczej, Alfredo Di Stéfano z powodzeniem kontynuował swoją przygodę z piłką nożną jako trener. Prowadził Valencię do mistrzostwa Hiszpanii w 1971 roku, a także do zwycięstwa w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1980 roku. Sukcesy trenerskie odnosił również w swojej ojczyźnie, Argentynie, zdobywając tytuły mistrzowskie z dwoma największymi rywalami: Boca Juniors w 1969 roku oraz River Plate w 1981 roku. Di Stéfano dwukrotnie zasiadał również na ławce trenerskiej Realu Madryt, w latach 1982–1984 oraz 1990–1991. Jego pierwszy okres pracy w „Królewskich” był naznaczony pechem – zespół zajął drugie miejsce w aż pięciu różnych rozgrywkach w jednym sezonie.

Warto wiedzieć: W swoim pierwszym okresie pracy jako trener Realu Madryt, Alfredo Di Stéfano doświadczył niezwykłego sezonu, w którym jego drużyna zajęła drugie miejsce w aż pięciu różnych rozgrywkach.

Śmierć i dziedzictwo

Legenda futbolu, Alfredo Di Stéfano, zmarł 7 lipca 2014 roku w Madrycie w wieku 88 lat. Jego odejście nastąpiło dwa dni po nagłym ataku serca. Od 2000 roku aż do śmierci pełnił honorową funkcję Prezesa Realu Madryt, a do końca życia był ambasadorem „Królewskich” na całym świecie. Real Madryt uhonorował go, nazywając jego imieniem stadion treningowy – Estadio Alfredo Di Stéfano, na którym swoje mecze rozgrywa drużyna rezerw, Real Madrid Castilla. Uważa się, że Alfredo Di Stéfano zdefiniował nowoczesną rolę „totalnego piłkarza”, angażującego się w grę na całym boisku. Do dziś pozostaje on najważniejszą postacią w historii Realu Madryt, łączącą epokę pionierską z nowoczesną wielkością klubu. Jego nazwisko jest nadal skandowane na Santiago Bernabéu podczas ważnych uroczystości, co świadczy o niegasnącej pamięci kibiców i trwałym dziedzictwie tej piłkarskiej ikony.

Alfredo Di Stéfano był wzorem wszechstronności, determinacji i niezrównanego talentu, który swoją grą zdefiniował nowoczesnego piłkarza i na zawsze zapisał się w historii futbolu. Jego niezłomny duch i niezwykłe osiągnięcia, w tym pięć Pucharów Europy z rzędu z Realem Madryt i dwukrotne zdobycie Złotej Piłki, stanowią inspirację dla pokoleń graczy i kibiców na całym świecie. Jako trener również odnosił sukcesy, prowadząc zespoły do mistrzostw i pucharów. Jego dziedzictwo jako jednego z najwybitniejszych piłkarzy wszech czasów jest niepodważalne.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Alfredo_Di_St%C3%A9fano