Nico: Ikona Velvet Underground, muza i solistka.

0

Nico, właściwie Christa Päffgen, była urzekającą i wielowymiarową postacią niemieckiej sceny artystycznej, która zyskała międzynarodowe uznanie jako wokalistka, aktorka i modelka. Urodzona 16 października 1938 roku, na przełomie lat 80. i 90. XX wieku jej życie dobiegło końca w wieku 49 lat. Jej kariera nabrała tempa dzięki kluczowej współpracy z Andy Warholem, który wprowadził ją do legendarnego zespołu The Velvet Underground. Życie Nico było naznaczone bliskimi relacjami z wpływowymi osobistościami świata sztuki i muzyki, w tym z Alainem Delonem, z którym miała syna. Jej biografia, pełna artystycznych poszukiwań i nieoczekiwanych zwrotów akcji, wciąż fascynuje miłośników kultury XX wieku i stanowi inspirację dla kolejnych pokoleń twórców.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na październik 1938 roku miała 0 lat, a w momencie śmierci w lipcu 1988 roku miała 49 lat.
• Żona/Mąż: Nie miała męża.
• Dzieci: Syn Christian Aaron Boulogne (Ari).
• Zawód: Wokalistka, aktorka, modelka.
• Główne osiągnięcie: Występ i nagrania z zespołem The Velvet Underground, solowa kariera muzyczna i aktorska.

Podstawowe informacje biograficzne

Christa Päffgen, powszechnie znana jako Nico, przyszła na świat 16 października 1938 roku w Kolonii, w Niemczech. Jej korzenie sięgały zamożnej rodziny – ojciec, Wilhelm Päffgen, był przedstawicielem dynastii browarników słynącej z produkcji piwa Kölsch. To pochodzenie stanowiło pewien kontrast dla późniejszego, często burzliwego i niekonwencjonalnego życia artystki. W 1960 roku, w wieku 22 lat, Nico rozpoczęła swoją karierę, która miała odmienić jej los.

Pseudonim artystyczny „Nico” narodził się w okresie jej młodości. W wieku zaledwie szesnastu lat, młoda Christa została nazwana tak przez fotografa Herberta Tobiasa. Tobias, oczarowany jej urodą, nadał jej imię na cześć swojej ukochanej – greckiego filmowca o imieniu Nikos Papatakis. Ten pseudonim stał się jej znakiem rozpoznawczym na całym świecie, symbolizując tajemniczość i artystyczną wolność.

Nico wyróżniała się wyjątkowymi warunkami fizycznymi, które szybko zwróciły na nią uwagę świata mody. Mierząc 178 cm wzrostu, posiadała jasną cerę i bardzo wyraziste rysy twarzy. Te atuty pozwoliły jej na rozpoczęcie kariery modelki. W wieku 17 lat otrzymała propozycję kontraktu od samej Coco Chanel, jednak zamiast przyjąć tę lukratywną ofertę, zdecydowała się na ucieczkę do Nowego Jorku, szukając tam nowych możliwości i artystycznej wolności. Pracowała dla takich magazynów jak „Vogue” czy „Elle”.

Podróżując po świecie i zanurzając się w różnych kulturach, Nico rozwinęła imponujące zdolności lingwistyczne. Oprócz swojego ojczystego języka niemieckiego, biegle opanowała język angielski, hiszpański i francuski. Ta wielojęzyczność nie tylko ułatwiała jej komunikację w międzynarodowym świecie sztuki, ale także pozwalała na głębsze zrozumienie i czerpanie inspiracji z różnorodnych źródeł.

Życie prywatne i rodzinne

Wczesne lata życia Nico naznaczone były trudami wojny. Mając zaledwie dwa lata, musiała opuścić swoje rodzinne miasto Kolonię wraz z matką i dziadkiem. Uciekali przed alianckimi nalotami, znajdując schronienie w lesie Spreewald, w okolicach Berlina. Te doświadczenia z pewnością wpłynęły na jej późniejszą wrażliwość i postrzeganie świata.

Losy ojca Nico, Wilhelma Päffgena, pozostają owiane tajemnicą. Według jednej z wersji historii, Wilhelm miał zostać postrzelony w głowę przez francuskiego snajpera w 1942 roku. Inne relacje sugerują, że jego śmierć nastąpiła w obozie koncentracyjnym lub w szpitalu psychiatrycznym. Ta niepewność co do okoliczności śmierci ojca stanowiła kolejny trudny element w jej biografii.

Jednym z bardziej znanych romansów w życiu Nico była jej relacja z francuskim aktorem Alainem Delonem, która rozpoczęła się w 1961 roku. Owocem tego związku, który miał miejsce 11 sierpnia 1962 roku, było narodziny syna, Christiana Aarona Boulogne, znanego jako Ari. Pomimo pojawienia się dziecka, Delon nigdy nie uznał ojcostwa, co stanowiło kolejny bolesny aspekt jej życia osobistego.

Nico była związana z wieloma legendarnymi postaciami świata muzyki rockowej, które nie tylko pojawiały się w jej życiu prywatnym, ale także miały wpływ na jej karierę artystyczną. Brian Jones, członek The Rolling Stones, odegrał rolę w nagraniu jej pierwszego singla. Z kolei Jim Morrison, wokalista The Doors, był pierwszym, który zachęcił ją do pisania własnych tekstów i komponowania muzyki, co otworzyło nowy rozdział w jej twórczości. Nico była również związana z Iggy Popem.

Kariera artystyczna i zawodowa

Jeszcze przed rozpoczęciem kariery muzycznej i aktorskiej, Nico zdobyła uznanie w świecie mody. Jej wyjątkowa uroda i wzrost sprawiły, że szybko trafiła na łamy prestiżowych magazynów takich jak „Vogue” czy „Elle”. W wieku 17 lat otrzymała propozycję od samej Coco Chanel, która oferowała jej kontrakt. Jednakże, młoda Christa zdecydowała się odrzucić tę ofertę, uciekając do Nowego Jorku, gdzie szukała bardziej artystycznych wyzwań.

Jeszcze przed pełnym zaistnieniem w świecie muzyki, Nico miała okazję pojawić się na planie kinowego arcydzieła. W 1960 roku wystąpiła w kultowym filmie „La Dolce Vita” w reżyserii Federico Felliniego. Reżyser był zafascynowany jej postacią i urodą, dlatego powierzył jej niewielką rolę, w której zagrała samą siebie. Był to jej pierwszy znaczący kontakt z kinem włoskim.

Dążąc do rozwoju swoich umiejętności aktorskich, Nico udała się do Nowego Jorku, gdzie podjęła naukę u legendarnego Lee Strasberga. Strasberg, znany ze swojego metodycznego podejścia do aktorstwa, miał pomóc jej w zdobywaniu bardziej wymagających ról filmowych i pogłębianiu warsztatu. Ta edukacja stanowiła ważny etap w kształtowaniu jej artystycznej tożsamości.

W połowie lat 60. Nico stała się nieodłączną częścią artystycznego kręgu Andy’ego Warhola, jednego z najważniejszych przedstawicieli pop-artu. Występowała w jego eksperymentalnych filmach, takich jak głośny „Chelsea Girls” z 1966 roku. To właśnie Warhol, zafascynowany jej talentem i charyzmą, wywarł presję na zespół The Velvet Underground, aby przyjęli Nico jako swoją wokalistkę. Jej dołączenie do grupy okazało się przełomowym momentem w jej karierze.

W latach 1970–1979 Nico nawiązała bliską współpracę artystyczną i prywatną z francuskim reżyserem Philippe’em Garrelem. Wystąpiła w około siedmiu jego filmach, co pozwoliło jej na dalsze eksplorowanie swoich aktorskich możliwości i pogłębianie relacji z francuską kinematografią.

Muzyka

Najbardziej znaczącym etapem w karierze muzycznej Nico był jej debiut w zespole The Velvet Underground. Zaśpiewała główne wokale w trzech utworach na ich przełomowym, debiutanckim albumie z 1967 roku: „Femme Fatale”, „All Tomorrow’s Parties” i „I’ll Be Your Mirror”. Jej charakterystyczny głos i interpretacja nadały tym piosenkom niepowtarzalny charakter, a współpraca z Lou Reedem okazała się kluczowa dla brzmienia zespołu.

Po opuszczeniu The Velvet Underground, Nico rozpoczęła karierę solową. Jej pierwszy album, zatytułowany „Chelsea Girl”, ukazał się w 1967 roku. Na płycie znalazły się utwory napisane przez tak znanych artystów jak Bob Dylan czy Jackson Browne. Mimo to, Nico wyrażała swoje niezadowolenie z tego wydawnictwa, głównie z powodu dodanych w procesie postprodukcji partii fletów i smyczków, które odbiegały od jej wizji muzycznej.

Kluczowym elementem rozwoju artystycznego Nico było przyjęcie harmonium jako jej głównego instrumentu. Za namową Jima Morrisona, Nico zaczęła komponować własną muzykę, opierając swoje kompozycje na dźwiękach tego instrumentu. Harmonium stało się fundamentem jej mrocznego, unikalnego brzmienia, które można usłyszeć na albumach takich jak „The Marble Index”.

Kluczowym współpracownikiem muzycznym Nico na przestrzeni lat okazał się John Cale, były członek The Velvet Underground. To właśnie Cale wyprodukował i zaaranżował większość jej najważniejszych albumów, pomagając jej w kształtowaniu unikalnego, mrocznego brzmienia. Ich wspólna praca zaowocowała wieloma znaczącymi wydawnictwami, w tym albumami takimi jak „Drama of Exile”.

Zdrowie i okoliczności śmierci

Ważnym aspektem życia Nico były jej problemy zdrowotne. Artystka cierpiała na częściową głuchotę. Ta przypadłość czasami wpływała na jej występy z The Velvet Underground, powodując, że gubiła tonację, co stanowiło wyzwanie zarówno dla niej, jak i dla zespołu.

Życie Nico zakończyło się tragicznie 18 lipca 1988 roku. Podczas wakacji na Ibizie, artystka miała wypadek na rowerze. Dodała krwotoku mózgowego, który okazał się bezpośrednią przyczyną jej śmierci. W chwili odejścia Nico miała 49 lat. Jej śmierć w 1988 roku była szokiem dla świata sztuki.

Wizerunek i kontrowersje

Nico przeszła znaczące metamorfozy wizerunkowe, które miały wpływ na kształtowanie się kultury wizualnej. W 1968 roku przefarbowała włosy na rudo i zaczęła ubierać się wyłącznie na czarno. Ten mroczny, wyrazisty styl stał się wizualnym prototypem dla późniejszej sceny gotyckiego rocka, inspirując kolejne pokolenia artystów i miłośników mody.

Obecność Nico w zespole The Velvet Underground była źródłem pewnych tarć i konfliktów. Jej specyficzne rytuały, takie jak zapalanie świecy przed każdym występem, często irytowały Lou Reeda, lidera zespołu. Te niecodzienne praktyki, choć budujące jej unikalny wizerunek, nierzadko opóźniały koncerty i stanowiły punkt zapalny w dynamice grupy.

Ciekawostki z życia Nico

Zanim Nico zdobyła międzynarodową sławę, w wieku zaledwie 13 lat pracowała jako sprzedawczyni bielizny w prestiżowym berlińskim domu towarowym KaDeWe. To właśnie tam została odkryta przez fotografa, co zapoczątkowało jej karierę w świecie mody i sztuki.

Jednym z dowodów na siłę więzi w artystycznym świecie jest gest Patti Smith. Kiedy Nico skradziono jej ukochane harmonium, Patti Smith, widząc jej rozpacz, kupiła jej nowy instrument w Paryżu. Ten akt życzliwości pozwolił Nico kontynuować tworzenie muzyki i podkreślał wzajemne wsparcie między artystami. Warto wspomnieć, że Nico miała również powiązania z muzykami takimi jak Jimmy Page.

Pod koniec swojego życia, Nico była zafascynowana muzyką egipską. Miała ambitne plany nagrania nowej płyty z udziałem egipskiej orkiestry. To pokazuje, jak jej artystyczne poszukiwania nieustannie ewoluowały, szukając nowych inspiracji i brzmień, nawet w obliczu zbliżającego się końca. Jej albumy, takie jak „Live at Chelsea Town Hall” czy „At Chelsea Town Hall 9.8.85”, dokumentują jej artystyczną podróż.

Dyskografia

• „Chelsea Girl” (1967)
• „The Marble Index” (1968)
• „Desertshore” (1970)
• „The End…” (1974)
• „Drama of Exile” (1981)
• „Nico in Hell” (1982)
• „Doomsday” (1982)
• „Live at the Ritz” (1983)
• „Live in Paris” (1983)
• „Behind the Mask” (1985)
• „Live at Chelsea Town Hall” (1986)
• „All Tomorrow’s Parties” (1987)
• „Nico: The Factory Records” (1988)
• „At Chelsea Town Hall 9.8.85” (nagranie z 1985 roku, wydane pośmiertnie)

Filmografia

• „La Dolce Vita” (1960)
• „Chelsea Girls” (1966)
• Filmy z cyklu Philippe’a GarreIa (lata 1970-1979)

Nico, urodzona jako Christa Päffgen, była postacią o niezwykłym wpływie na muzykę alternatywną i kulturę XX wieku. Jej unikalny głos, mroczna estetyka i odwaga w eksplorowaniu nowych artystycznych ścieżek sprawiły, że stała się ikoną. Od debiutu z The Velvet Underground po solową karierę i współpracę z innymi legendami, Nico pozostawiła po sobie bogate dziedzictwo, które wciąż inspiruje i fascynuje. Jej życie, choć krótkie, było pełne kreatywności i artystycznych poszukiwań, co czyni ją postacią niezapomnianą.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Nico